O, makam odalarında değil; yoksulun sofrasında, garibin duasında, yetimin umudunda yer bulan bir isim. Kapısını çalanı geri çevirmeyen, derdini anlatanı sabırla dinleyen, yardım ederken rencide etmeyen bir anlayışın temsilcisi. Fakir fukara için bir devlet görevlisinden öte, adeta bir “baba” gibi.
Sosyal yardımı sadece evrak ve prosedürden ibaret görmeyen Çakmak, gönüllere dokunmayı esas alıyor. Bir torba gıda dağıtırken onur kırmamaya, bir yardım ulaştırırken kalp kazanmaya özen gösteriyor. Çünkü o biliyor ki, asıl ihtiyaç bazen ekmekten önce bir tebessüm, bir hal hatır sormaktır. Haliliye’de birçok ailenin duasında onun adı geçiyorsa, bu tesadüf değildir. Sessiz sedasız yapılan iyiliklerin, gösterişten uzak hizmetlerin karşılığı her zaman gönüllerde yazılır. Abdulkadir Çakmak da adını, tabelalara değil; mazlumların kalbine yazdıranlardan.
Bugün Haliliye’de garip guraba sahipsiz değilse, bir kapı çalındığında umutla açılıyorsa, bunda Abdulkadir Çakmak ve onun temsil ettiği vicdanlı hizmet anlayışının büyük payı vardır. Çünkü bazı insanlar görev yapar, bazıları ise iz bırakır. Abdulkadir Çakmak, hiç şüphesiz iz bırakanlardan biridir...