Doğruyla yanlış arasına kalın bir çizgi çekilmişti. Vicdan, en büyük mahkemeydi.
Ama büyüdük…
Hayatın o kadar da siyah-beyaz olmadığını gördük.
Bazılarının alın teriyle değil, başkalarının hakkıyla yükseldiğini öğrendik.
Ve en acısı da şuydu:
Hesap vermesi gerekenlerin, hesap sorulanlara dönüştüğü bir düzenle tanıştık.
Eskiden korku vardı;
Şimdi ise ödül gibi sunulan bir sessizlik…
Eskiden utanmak vardı;
Şimdi ise utanmadan zenginleşmek…
Çocukken cehennemle korkutulanlar,
büyüyünce dünyanın en lüks yerlerinde yaşamayı öğrendi.
Dubai’de gökdelenlere, Avrupa’da caddelere,
hatta kutsal topraklarda dualara karıştı bazı hayatlar…
Ama değişmeyen tek şey şu:
İnsanın içindeki adalet duygusu.
Çünkü herkesin kaçabildiği bir yer vardır belki…
Ama hiç kimsenin kaçamadığı bir vicdanı vardır.
Ve gün gelir…
Hesap, ne dünyada ne de başkalarının gözünde,
insanın kendi kalbinde sorulur.